คุณเชื่อเรื่องพรหมลิขิตมั้ย?

หลายคนที่ได้อ่านเรื่องเรื่องนี้แล้วอาจคิดว่ามันไร้สาระ และเราก็คิดไปเอง หากคุณลองมองรอบ ๆ ตัว คุณจะพบสิ่งต่างๆ ที่คุณเห็นทุกวัน มันอยู่ใกล้ตัวคุณเพียงแต่คุณมองไม่เห็นมันเท่านั้น

หญิงชายคู่หนึ่งติดต่อกันทางโทรศัพท์เนื่องจากถิ่นฐานนที่ห่างไกลกันทำให้ไม่สามารถพบปะกันได้ แน่นอนที่พวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนกัน มันเป็นมากกว่านั้น ทั้งสองต่างมีอะไรที่เหมือนๆ กัน ใจร้อน ขี้โมโห เกลียดเด็ก และที่สำคัญพวกเขาไม่เคยไว้ใจใคร

แม้แต่คนที่คบหากันอยู่

ทั้งสองต่างกำลังเรียนอยู่มัยมปลาย แน่นอนชีวิตเด็ก ม.ปลายที่ทุกคนต้องผ่าน และเป็นช่วงทรหดในชีวิตครั้งหนึ่งรองจากการคลอดลูกก็คือ การสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

ทั้งสองไม่รู้ว่ากำลังจะไปสอบในสถานที่เดียวกัน ทั้งสองไม่รู้ว่ามีคนสมัครสอบไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นคน ทั้งสองไม่รู้ว่าตึกที่ใช้สอบจะมีมากถึง สิบสองตึก

ก่อนไปหนึ่งวันมีการสนทนาทางโทรศัพท์แล้วก็ได้รู้ว่าต่างฝ่ายต่างจะไปสอบในสภานที่เดียวกัน ความหวังเล็กๆ ของทั้งสองที่จะได้เจอกันเกิดขึ้น

ครั้งแรกที่ทั้งสองเห็นสถานที่ เห้นผู้คนที่เหมือนกองทัพมดเดินกันยั้วเยี๊ยะเต็มไปหมด ทั้งสองถึงกับถอนหายใจ รู้ถึงชะตากรรม หลังจากที่ทั้งสองสอบเสร็จ เป้นโอกาสสุดท้ายจริงๆ ที่จะได้เจอกัน ฝ่ายชายกดโทรศัพทท์โทรหาฝ่ายหญิง

"ขอโทษค่ะ ระบบของงดใช้บริการชั่วคราว.."

"ระบบล่ม!" ฝ่ายชายสบถ "เวรเอ้ย"

ในทำนองเดียวกันฝ่ายหญิงก็โทรหาฝ่ายชายแต่ก็เจอคำเดียวกัน เขาทั้งสองจึงถอดใจ คนมากมายขนาดนั้น สถานที่กว้างขวางขนาดนั้น........

"เพียวววว..." ในขณะที่หญิงสาวกำลังถอดในอยู่นั้น เสียงคุ้นเคยกลับดังขึ้นอยู่เบื้องหน้าของเธอ เสียงที่เธอได้ยินบ่อยครั้งทางโทรศัพท์ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ตัวเย็นเฉียบ

และแล้วมุมปากของเธอจึงได้ฉีกยิ้มอย่างสุขใจเมื่อเห็นคนที่เธอต้องการจะเจอมาโดยตลอดมายืนอยู่เบื้องหน้าของเธอ

"ไง" เธอทัก หัวของเธอตื้อคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ยิ้มให้เขากับคำเดียวที่สามารถเปล่งออกจากปากได้


เพราะอะไรที่ทำให้ทั้งสองได้เจอกัน....



แล้วคุณล่ะเชื่อในพรหมลิขิตมั้ย?? เชื่อในความรักมั้ย??

You knoW Me?

Hi My NaMe is "โสภาพรรณ บุญภูมิ"

My Nick name is "FufonG"

Nice to meet you and I hope you need someone for a friendly.

I study a Burapha University.

I learn about Applied Thai traditional medicine.

Good Bye